[KAGAKI] THAT…NIGHT NC

[KAGAKI] THAT…NIGHT NC

พูดเท่านั้นก่อนที่ริมฝีปากหนาจะประกบเข้ากับริมฝีปากเรียวบางอย่างร้อนแรง มือบางยกขึ้นมาเกาะไหล่หนาเอาไว้แน่น ลิ้นหนาสอดแทรกชอนไชเข้าไปใยโพรงปากบางอย่างช่ำชอง เรียวลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดกับเรียวลิ้นเล็กอย่างหนักหน่วง

“อื้อ”

คางามิถอนริมฝีปากออกมาก่อนที่จะเลื่อนริมฝีปากมากดระดมจูบบนต้นคอเรียวขาวไปทั่วจนขึ้นรอยสีแดงตราเอาไว้ คิเสะเอียงคอเพื่อให้อีกคนทำตามใจชอบได้สะดวกมากขึ้น มือหนาเลื่อนมาบีบเคล้นยอดอกของร่างขาวนวลเล่นจนคิเสะต้องแอ่นอกรับอย่างพึงพอใจ

เห็นดังนั้นคางามิจึงเลื่อนริมฝีปากนั้นมาครอบครองยอดอกอีกข้างก่อนจะดูดดึงตวัดลิ้นไปมาจนอีกคนต้องแอ่นอกขึ้นมากกว่าเดิมแล้วร้องครางอย่างไม่เป็นภาษาด้วยความเสียวซ่าน

“อ๊ะ อา..คางามิจ..”

“หวาน” คางามิพูดออกมาเบาๆแต่คนที่ได้ยินกลับหน้าแดงก่ำด้วยคำชมแล้วเบนหน้าหนี

ปากหน้ายกยิ้มน้อยๆกับท่าทางน่ารักนั่นก่อนที่จะเลื่อนสายตาลงมาเห็นส่วนอ่อนไหวที่แข็งชันของอีกคนสั่นระริกอย่างเรียกร้อง ไม่ร้องช้าริมฝีปากของคนร่างหนาก็เข้าครอบครองส่วนนั้นของร่างโปร่งทันทีจะอีกคนสะดุ้งตัวร้องครางออกมา

“อ๊า! คางามิจจิ..” คิเสะยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองแน่นด้วยความตกใจอายกับเสียงที่เผลอร้องลั่นออกไป คางามิยิ้มอย่างพอใจก่อนจะขยับริมฝีปากขึ้นลงตามใจชอบจนคนผมทองต้องขยับสะโพกตามอย่างไม่ได้ตั้งใจ

“อื้อ อื้อ อึก!” เสียงครางที่พยายามเก็บกลั้นมันช่างทรมาณเหลือเกิน มือเรียวขาวของคิเสะยื่นไปจับเส้นผมสีแดงเพลิงแน่นด้วยความเสียวซ่านที่ได้รับ ปากหนาขยับเข้าออกเป็นจังหวะที่รัวเร็วขึ้นจนไม่สามารถที่จะทนไหว

“อ อ๊า..” เสียงครางดังขึ้นเมื่อริมฝีปากที่ขยับเร็วๆนั้นขยับอีกเพียงไม่กี่ครั้ง คนร่างโปร่งก็ถึงปลายทางปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นเข้าโพรงปากนั้นทันที

คางามิถอนปากออกมาแล้วกลืนน้ำนั่นเข้าไปในปากต่อหน้าอีกคนที่มองอยู่ด้วยสภาพไร้เรี่ยวแรงเต็มที ใบหน้าใสนั้นแดงก่ำกว่าเดิมเมื่อเห็นภาพที่อีกคนกลืนน้ำรักที่ตัวเองปลดปล่อยลงลำคอไป มันช่างน่าอายเหลือเกิน

เสียงหายใจหอบกระเส้าดังถี่อย่างเหน็ดเหนื่อย แต่อยู่ๆก็ต้องตกใจเมื่อมือหนาของคนผมสีแดงเพลิงนั้นจับเรียวขาขาวยกขึ้นแล้วแยกออกกว้าง ตาสีน้ำผึ้งหวานปรือปรอยนั้นเบิกกว้างทันที

“ค คางามิจจะ จ ทำ ทำอะไร..”

“ฉันช่วยนายแล้ว นายก็ต้องช่วยฉันบ้างสิ..” คางามิตอบ “แต่นายคงไม่ไหว งั้นฉันก็จะทำเอง” มือหนาปลดกางเกงของตัวเองร่นลงไปกองที่เข่าก่อนจะจับสิ่งที่ตื่นตัวและแข็งขืนของตัวเองถูไถกับช่องทางสีสวยของคนร่างโปร่งอย่างหยอกล้อ

“อ อา..” เสียงครางหวานดังขึ้นเสียงโดนส่วนนั้นของอีกคนถูไถวนไปมาอยู่อย่างนั้น ส่วนนั้นที่เพิ่งปลดปล่อยไปไม่นานของเขากลับตื่นตัวขึ้นมาอีกรอบจนคนที่แกล้งถูไถความเป็นชายอยู่นั้นยิ้มกริ่มอย่างพอใจ

คางามิจ่อส่วนแข็งขืนนั้นของตัวเองที่ช่องทางสีสวยก่อนจะค่อยๆดันเข้าไปช้าๆเพราะเกรงว่าอีกคนจะเจ็บ เนื่องจากไม่ได้เบิกทางไว้ก่อนเพราะไม่อาจจะอดกลั้นอารมณ์เอาไว้ไหว

“อ๊ะ! เจ็บ..” เสียงหวานร้องออกมาเบาๆ ใบหน้าบิวเบี้ยวเล็กน้อยด้วยความเจ็บ

“ผ่อนคลายนะ” เสียงเข้มเอ่ยอย่างอ่อนโยน มือหนาข้างนึงลูบเรือนผมสีทองสว่างเบาๆเป็นเชิงปลอบส่วนมืออีกข้างนึงก็จับแก่นกายของคนผมทองขยับขึ้นลงช้าๆเพื่อเบี่ยงความสนใจ

“อ อึก อือ..” เสียงหวานครางรับกับความสุขที่ถูกปรนเปรอให้อีกครั้ง คางามิเห็นอีกคนเริ่มเคลิ้มไปตามที่เค้าเล้าโลมก็ค่อยๆดันแก่นกายของตัวเองเข้าไปจนสุด ทำเอาคนร่างโปร่งที่เคลิ้มอยู่ผวากอดร่างกายหน้าตรงหนาแน่น

คางามิเริ่มขยับสะโพกช้าๆพร้อมกับมือหนาก็ยังคงทำหน้าที่ขยับรูดรั้งส่วนอ่อนไหวของอีกคนไปเรื่อยๆ ครางซุกใบหน้าเข้ากับซอกคอหนาแล้วกรีดร้องออกมาอย่างไม่เป็นภาษาด้วยความเจ็บแล้วความเสียวซ่านที่มันปนเปกันอยู่ภายในร่างกาย

ด้วยการที่โดนรุกเร้าทั้งหน้าและหลังพร้อมกัน คางามิขยับมืออีกไม่กี่ครั้งคิเสะก็ปลดปล่อยออกมาอีกรอบ ร่างกายเริ่มอ่อนเพลียจนจะทนไม่ไหว ใบหน้าใสซุกลงกับลาดไหลแกร่งอย่างอ่อนแรงแต่เสียงครางก็หลุดลอดออกมาตามจังหวะที่คนร่างหนาขยับกาย

“คา..คางงามิจ..อ อา..จิ”

“อืม..” คางามิครางเสียงต่ำ กายหนาขยับเร่งจังหวะให้หนักหน่วงขึ้นเมื่อใกล้ที่จะปลดปล่อย แผ่นหลังบางเคลื่อนสีเข้ากับผนังห้องน้ำตามจังหวะที่ถูกกระแทก

“คิเสะ..คิเสะ..อืม”

“อา..อื้อ..”

“อื้ม!” เสียงครางต่ำดังขึ้นหนักๆครั้งสุดท้ายก่อนที่ร่างกายหนาจะกระตุกแล้วปลดปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นเข้าไปในตัวคนผมทองจนไหลย้อนออกมา แก่นกายใหญ่คงค้างไว้ในช่องทางนั้นยังไม่ถอนออก

“ฮ แฮ่ก..” เสียงหอบหายใจของทั้งสองดังขึ้นผสานกันไม่รู้ว่าของใครเป็นของใคร ทั้งสองร่างนิ่งค้างเติ่งเหมือนโดนหยุดเอาไว้ในท่าเดิม คางามิมองใบหน้าหอบหายใจสั่นๆนั้น ใบหน้าที่ดูไร้เรี่ยวแรงนั้นมันช่างเร้าอารมณ์เขาเหลือเกิน แก่นกายที่ยังคงค้างอยู่ในร่างโปร่งนั้นเริ่มขยายตัวขึ้นอีกครั้งจนคนผมทองรู้สึกได้

คิเสะมองหน้าคางามิอย่างหวั่นๆแต่คางามิกลับมองอีกคนกลับนิ่งๆ ปากบางเม้มเข้าหากันแน่นอย่างอับอาย แต่เพียงแปบเดียวเท่านั้นสะโพกแข็งแรงก็เริ่มขยับอีกครั้งทำเอาคนร่างโปร่งอ้าปากพงาบอย่างตกใจแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากส่งเสียงร้องครางรับออกไป แก่นกายเล็กที่ปลดปล่อยเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้แข็งชันขึ้นมาอีกครั้ง คางามิยิ้มอย่างพอใจก่อนที่มือหน้าจะจับส่วนนั้นไว้กับมือแล้วทำหน้าที่เดิมให้กับมัน

แล้วบทรักที่ร้อนแรงก็เริ่มดำเนินขึ้นอีกครั้งด้วยอารมณ์ที่ครุกกรุ่นของทั้งสองร่าง แล้วไม่รู้ว่ามันจะสิ้นสุดเมื่อไหร่…